Kunstproject voor het Veldpaperplein in Colmschate
Het is in onze ogen bijzonder dat de diefstal van een kunstwerk niet leidt tot vervanging maar aanleiding vormt voor een geheel nieuwe kunstopdracht. Daarmee verandert ook de inhoud van het werk. Toch denken wij dat het sentiment en de emotie waaruit de eerste opdracht ontstond nog steeds aanwezig zijn. Ook binnen deze nieuwe opdracht.
De opdrachtformulering is breder georiënteerd en doet meer recht aan de locatie en de situatie van het dorp Colmschate. Daarmee ontstaat ook de kans om met een frisse blik naar het prominente Veldpaperplein te kijken.
Wij herkennen ons sterk in de kernwoorden en uitgangspunten van de opdracht. Zowel de inhoudelijke aspecten als de randvoorwaarden hebben wij meegenomen in het denkproces en in ons voorstel verwerkt.
Ontwikkeling van dorp naar stadsrand
De tijd en de groei van Deventer hebben het oorspronkelijke dorp Colmschate veranderd. Veel bewoners hebben dit ervaren als een vorm van inlijving en daarmee als verlies van eigenheid. Toch zijn zulke ontwikkelingen onvermijdelijk. Er zijn maar weinig dingen werkelijk onveranderlijk.
Wij geloven echter dat de sporen van het oorspronkelijke dorp altijd zichtbaar blijven. Ondanks stedenbouwkundige veranderingen en nieuwe bebouwing blijft iets van het authentieke karakter leesbaar aanwezig. Met dit kunstwerk willen wij bijdragen aan het bewust worden van die sporen.
Deze opdracht gaat niet alleen over het verdwijnen van een dorp. Het gaat ook over herinnering verlies en verandering. Over het verlangen naar een tijd waarin de achterdeuren open stonden het dorp samenkwam en het dagelijks leven overzichtelijk en vertrouwd voelde.
Juist in een tijd die snel stedelijk mondiaal en veranderlijk is ontstaat opnieuw behoefte aan kleinschaligheid ambachtelijkheid ontmoeting en intimiteit. Je kunt de tijd niet stilzetten maar je kunt wel ergens even bij stilstaan.
Een blijvend moment op het plein
De kern van ons idee is het creëren van een blijvend moment in tijd en ruimte. Een kunstwerk dat zowel een tastbare herinnering aan de geschiedenis vormt als een vaste plek op het plein.
Zoals herinneringen ontstaan wanneer mensen samen aan tafel zitten zo willen wij ook hier een aanleiding creëren om verhalen op te halen en elkaar te ontmoeten. Een dorpstafel die altijd aanwezig is. Een vaste waarde in het hart van Colmschate.
StalTafel als sculptuur in de openbare ruimte
Wij nemen de voorgestelde locatie van de commissie over. Aan de rand van het plein dicht bij de voormalige dorpsschool en aan een belangrijke route in het dorp plaatsen wij een robuuste houten tafel tussen de bomen.
De tafel heeft de omvang van een kleine studentenkamer en is volledig opgebouwd uit zware eikenhouten balken. Vanuit het tafelblad groeit aan één zijde een schuilstal die subtiel verwijst naar een kapschuur. Het lijnenspel van tafel en schuilhut vloeit volledig in elkaar over.
De tafel staat op zithoogte en rust op vijf stevige poten als verwijzing naar het dorp en de vier buurtschappen. De constructie van gestapeld eikenhout geeft het werk een krachtige en vanzelfsprekende aanwezigheid in het buitengebied.
De pony als symbool van het dorp
In de schuilstal staat een bronzen pony. Klein van formaat maar stevig en parmantig kijkt zij vanuit haar stal het dorp in. Waar de tafel robuust en ruw is uitgevoerd vormt de pony juist een verfijnd en zorgvuldig gemodelleerd element.
De pony verwijst naar de agrarische geschiedenis van Colmschate. Hoewel de actieve boeren vrijwel verdwenen zijn leeft het houden van dieren nog altijd voort in de vorm van hobbyboeren kleine weitjes en pony’s aan de rand van woonwijken.
Die ene pony in een weiland vertelt iets over de geschiedenis van een plek. Meer dan openbaar groen verwijst zij naar het oorspronkelijke landschap en het dorpse karakter dat nog altijd aanwezig is.
Ponytales en de kracht van herinnering
Een pony alleen in een nat weiland met modderige hoeven en een natgeregende vacht is een herkenbaar beeld. Tegelijk straalt een pony enorme kracht en volharding uit. Ze blijft staan weer en wind trotserend.
Ook deze pony heeft een stevige schuilstal en een vaste plek midden in het dorp. Ze kijkt nieuwsgierig naar voorbijgangers en nodigt uit om even stil te staan. Daarmee wordt zij niet alleen onderdeel van het kunstwerk maar ook een beschouwer van het dagelijks leven op het plein.
Een ontmoetingsplek aan tafel
Wanneer saamhorigheid minder vanzelfsprekend wordt vraagt ontmoeting om nieuwe plekken. Dit kunstwerk kan zo’n plek worden.
Een tafel verandert een ruimte in een huiskamer. Door de StalTafel tussen de bomen op het plein te plaatsen ontstaat een intieme setting in het hart van Colmschate. Een plek om te zitten te wachten elkaar te ontmoeten of simpelweg even stil te staan.
Monumentale eenvoud en identiteit
Het Veldpaperplein heeft een grote en dominante uitstraling. Daarom kiezen wij voor een kunstwerk met robuuste eenvoud en voldoende monumentaliteit om zich staande te houden in de ruimte.
De verfijning zit in het karakter van de pony en in de vanzelfsprekendheid waarmee zij haar plek inneemt. Zo combineren wij eenvoud kracht en herkenbaarheid in één beeld.
Met dit kunstwerk willen wij zichtbaar maken hoe een dorp zijn identiteit kan blijven koesteren ondanks alle veranderingen van de tijd.
