Kunst en identiteit voor het nieuwe stationsgebied van Duiven
De aanleiding voor deze kunstopdracht is de herinrichting van het stationsgebied in Duiven. Met de voorgenomen herinrichting zal deze entree van de gemeente Duiven ingrijpend veranderen. Het nieuwe ontwerp voorziet in een royaal en overzichtelijk plein dat zich aan beide zijden van het spoor uitstrekt. De invulling gebeurt volgens de ‘shared space’ gedachte; waar voorheen een verkeerstechnische invulling van het gebied de overhand had, ontstaat een gebied waarin de gebruikers op voet van gelijkwaardigheid de ruimte delen.
Zowel de architecturale elementen uit het ontwerp voor het plein als de aard en het functioneren van de nieuwe beoogde ruimte, zijn voor ons het vertrekpunt. In ons ontwerpvoorstel benadrukken wij het karakter van de nieuwe ruimte als entree van de gemeente en we maken een invoelbare verbinding tussen de noord- en zuidzijde van het plein.
De leeuw als monumentaal pleinfiguur
Het plein krijgt een uitnodigende en monumentale uitstraling, met trage stedelijke trappen die een belangrijk deel van de openbare ruimte vullen. Een plein met een dergelijke trappartij bezit een klassiek stedelijke allure. Dat is ook de toon die in de architectuur van het stationsgebied doorklinkt. In ons beeldvoorstel reageren wij daarop met een even klassiek pleinfiguur: de leeuw.
Bij een plein, poort of entree past de figuur van een leeuw. Hij fungeert als een wachter die bezoekers ontvangt bij aankomst en nakijkt bij vertrek. De leeuw wordt uitgevoerd in gegoten brons, een rijk en tijdloos materiaal dat het beeld een monumentale uitstraling geeft. Door het patineren van de bronzen huid ontstaat een doorleefde en karaktervolle uitstraling.
Shared space en de taal van lichaamshouding
De monumentaliteit van de trappen weerspiegelt zich in de allure van de leeuw. Tegelijkertijd is er meer nodig dan alleen een indrukwekkend sculptuur. Ons beeld sluit daarom inhoudelijk aan bij de ‘shared space’ gedachte.
Door een open en overzichtelijke inrichting worden gebruikers vanzelf aangesproken op eigen verantwoordelijkheid en wederzijdse aandacht. Rust, ruimte en overzicht vertragen het tempo van de omgeving en zorgen ervoor dat mensen zich bewuster bewegen binnen deze gedeelde openbare ruimte.
Onze leeuw draagt actief bij aan die sfeer. Hij ligt ontspannen met zijn voorpoten op een bankje. Zijn achterlijf rust gedraaid op één heup terwijl hij loom voor zich uit lijkt te doezelen. Ondanks die rust straalt hij trots en zelfbewustzijn uit. Het beeld heeft een eigentijdse en licht cartoonachtige uitstraling met heldere contouren en een zekere aaibaarheid. Tegelijkertijd blijven klassieke sculpturale kwaliteiten zichtbaar in ritme, volume en plasticiteit.
Onder die ontspannen houding blijft echter ook kracht voelbaar. De subtiele aanwezigheid van klauwen en de licht geheven staart verwijzen naar alertheid en spanning. Het is dezelfde lichaamstaal die hoort bij shared space: ontspannen samenleven met blijvende aandacht voor elkaar.
Het hertje als verbinding tussen beide pleinen
De titel Mama ik zie een leeuw verwijst niet alleen naar de verwondering van een kind bij aankomst op het plein, maar ook naar de tweede sculptuur in het ontwerp: een jong aluminium hert.
Aan de zuidzijde van het spoor plaatsen wij een licht aluminium beeld van een jong hertje op een bankje. Het dier zit rechtop op zijn achterpoten en richt zich nieuwsgierig omhoog. De houding is speels, licht onbeholpen en tegelijkertijd vol vertrouwen.
Het hertje kijkt in de richting van de leeuw en beide sculpturen bevinden zich letterlijk in elkaars blikveld. Daarmee ontstaat een zichtlijn én een inhoudelijke verbinding tussen de twee delen van het stationsplein. Hoewel een leeuw en een hert van nature een spannende relatie hebben, delen zij hier op vanzelfsprekende wijze dezelfde ruimte. Dat maakt de sculpturen tot een directe verbeelding van shared space.
Iconen voor de gemeente Duiven
In iedere verkeerssituatie blijft een zekere spanning aanwezig. In dit ontwerp wordt dat spanningsveld zichtbaar gemaakt door de krachtige aanwezigheid van de leeuw tegenover het kwetsbare karakter van het hert.
Met deze twee sculpturen ontstaat een heldere en toegankelijke beeldtaal die zich onderscheidt van de formele architectuur van het plein. Door hun positie, uitstraling en onderlinge relatie groeien de beelden uit tot herkenbare iconen voor Duiven: visuele ankers in tijd en ruimte die de identiteit van het stationsplein mede vormgeven.
De leeuw, uitgevoerd in klassiek gepatineerd brons, krijgt een wereldse en monumentale uitstraling. Het aluminium hert wordt licht gezandstraald waardoor het beeld een zachte en lichte verschijning behoudt. Samen vormen zij een sculpturale ontmoeting tussen kracht en kwetsbaarheid, monumentaliteit en lichtheid, stad en natuur.
