De plek die het kunstwerk is toebedacht wordt in deze tijd voor een belangrijk deel bepaald door een verkeerssituatie. Fietsers, brommers en auto’s geven nu met hun snelheid het tempo van het leven weer. Toch is door dit moderne straatbeeld heen de oorspronkelijkheid van deze weg ( hoofdas oostelijke dorpsuitleg ) voelbaar. De kasteellaan is in deze de kenmerkende structuur en die ademt ook vandaag nog een grote mate van authenticiteit. Het is dat gegeven, die oorspronkelijkheid waar wij in contact mee willen komen.
Het is niet het moderne verkeer dat deze weg gevormd heeft, lang daarvoor werd het beeld hier voor een belangrijk deel bepaald door gewoon voetvolk. We kunnen teruggaan tot de tijd van de Romeinse aanwezigheid in deze streek, maar het is even zo opmerkelijk dat Matthé Dalderup ons een voorbeeld aanreikt ( 2-02-2004) van voetvolk van veel recentere datum.
Lopen en specifiek het beeld van onze eigen voeten is voor ons letterlijk een eerste vertrekpunt. Het refereert niet alleen aan de oorspronkelijkheid van de weg, maar verwijst ook naar onszelf. Op wat voor manier de mens zich tegenwoordig ook verplaatst, het begint voor ons allemaal met staan en daarna met lopen.Lopen brengt de maat van de wereld weer terug naar het menselijke lichaam. De voet houdt ons in contact met de aarde en de plek waar we vandaan komen.
Ook de locatie zelf, zoals die voor de kunsttoepassing is uitgekozen, raakt het gegeven van oorspronkelijkheid in de gemeente Wijchen. Er is in de loop van de tijd in Wijchen een schil van bebouwing ontstaan. Op de plek van het kunstwerk is door de relatieve openheid van de situatie, de beplanting en de overgang in bebouwing, echter nog steeds voelbaar dat hier een grens van de oorspronkelijke kern van Wijchen ligt.In onze beleving is het niet moeilijk voor te stellen dat je hier eens aan de rand van Wijchen stond en de oude weg tussen velden en weilanden richting Nijmegen zag verdwijnen. Hier te staan en weg te kijken en zeker ook te ontmoeten, is een ervaring die ook nu nog vanzelfsprekend is.
In ons ontwerp voor deze plek zijn het deze twee uitgangspunten die de sculptuur bepalen. Waar het oog al is wil de voet naar toe.Het kijken, de voeten, beide zaken geven uiting aan het menselijke aspect, iets wat de beleving van deze plek persoonlijk kan maken. Het is onze ervaring dat het karakter van de gemeente Wijchen niet grootstedelijk is, dat Wijchen zeker in de kern de menselijke maat, het persoonlijke nog in zich draagt.
het beeld
beschrijving van het beeld , hoe ziet het eruit, waar is het van gemaakt, vorm en betekenis…..in essentie is onze sculptuur een mensfiguurde aandacht ligt met name bij de voeten ( het staan, het lopen) en bij het hoofd op de kijker ( het kijken) kijker: verwachtingsvol, nieuwsgierig , gericht op de toekomst, het lijkt alsof alle zintuigen die normaal in het menselijk hoofd aanwezig zijn allemaal zijn samengebald in dit ene instrument/orgaan. In de kijker is alles één zintuig geworden; dit is in het hoofd het enige detail, de rest van het hoofd is enkel vorm, gestileerd.
De voeten zijn sterk vergroot en vlezig, het is duidelijk dat dit de basis is; de basis van het lichaam, de basis van het bestaan?, de voeten staan in spreidstand, geworteld in de grond….
Op de kasteellaan zijn de beukenbomen een beeldbepalend visueel element. Het bepaald de lijn in de weg, het versterkt de kijkrichting en door de opeenvolging geeft het een ritme in het visuele beeld. De bomen bepalen voor belangrijk deel ook de leidende maat in de situatie. Voor de maat van onze sculptuur, de opbouw en het verloop in het silhouet, van de basis naar de top, hebben wij dan ook de bomen als referentiekader genomen.
En hoewel het beeld zich blijft onderscheiden voegt het zich hierdoor ook in de situatie. Wij hebben gestreefd naar een zelfstandig visueel element dat echter goed aansluit bij zijn omgeving en een zekere vanzelfsprekend creëert.
Voor ons is het van belang dat een beeld toegankelijk is. Dat binnen de abstractie, die nodig is om een beeld te vormen, er voor mensen raakvlakken of herkenningspunten in het beeld aanwezig zijn om het beeld ook in de persoonlijke beleving toe te laten. Daarmee weet een beeld en de plek waar het staat zich een eigen identiteit te verwerven. Wij denken met ons voorstel voor de kunsttoepassing op deze plek dit te kunnen bereiken.
